152

برای تو آرزوی سلامت دارم
دیگر باید به من قول دهی
خیابان‌های در باران را
تنها طی کنی
نمی دانم
دیگر
باید
سراغ تو را از چه کسی بگیرم

احمدرضا احمدی

151

سیاره‌ای از عصاره‌ی میوه های پرتقال و سیب
می‌خواهند ما را خانه دهند
ما که به دنبال تسلی هستیم
ما طفره می رویم
فقط به دنبال یک پناهگاه موقت هستیم

احمدرضا احمدی

125

ما فرسوده‌ی عشق بودیم و فقر
چه زود دانستیم
زبان مادری ما دردی را
دوا نمی کند

احمدرضا احمدی

124

این آسمان بی‌ابر
نمی گذارد که من
لَختی تو را فراموش کنم

احمدرضا احمدی

78

کاش
خداحافظی نمی‌کردی و می‌رفتی
من عمری خداحافظی تو را
به یاد داشتم

احمدرضا احمدی

77

شهرها بزرگ می‌شدند
ما کوچک می‌شدیم
در کیف پول زنانه جای می‌گرفتیم.

احمدرضا احمدی

39

همه ی زخم‌های من که از سالیان جراحت یافته‌اند
کنار فنجان گرم چای تو التیام می پذیرند

احمدرضا احمدی

38

شبی شکسته بود و یار با باد می‌رفت.
من از ظلمات یار، دلگیر
تو نقش یار بودی و نمی دانستی.

احمدرضا احمدی

37

صبح تو به‌خیر
که ساعت حرکت قطار را به من غلط گفتی
که من بتوانم یک روز دیگر در کنار تو باشم

احمدرضا احمدی

36

نمی‌دانم حاصل عمر من چه بود
بوته‌های گندم که قد و قواره‌شان از
من بلندتر بود
سیب‌ها که سرخ‌تر از من بودند
اسبان که تندتر از من می دویدند

احمدرضا احمدی

28

این قوم خودباخته از ارتعاش نابهنگام سازهای زهی در این غروب پنجشنبه ما را به خود خیره می کنند به ما امید می دهند که یک روز صبح در یک بهار خجسته همسایگان برای ما سبدی سیب سرخ و دشنه ای سرخ هدیه می آورند که ما به عمر و روز خویش پایان دهیم - دشنه برّان بود.

احمدرضا احمدی